Zaterdag is zij vertrokken op weg naar Nederland via St maarten. Eenmaal in de lucht ging in een keer het vliegtuig keren. Vanuit de cockpit kwam het bericht dat er mogelijk brand was achter in de hulp moter en dat ze een noodlanding moesten maken op Puerto Rico. Binnen 15 minuten heeft het vliegtuig een daling gemaakt van 30.000 ft. Het bericht was dat er een zware crash zou volgen omdat het vliegtuig ver boven het wettelijke landingsgewicht zat. Dat komt omdat ze niet in de mogelijkheid waren om cerosine te lozen omdat de hulp moter in de brand zou kunnen staan. Een 15 min later waren ze veilig geland en gelukkig niks ergs aan de hand. Wel duurde het heel lang voordat ze naar Curacau terug konden keren. In de nacht aangekomen was alle hulp weg van de KLM. Slechte voorlichting en hulp. De volgende dag werd wan de passagiers verwacht dat ze om zes uur aanwezig zouden zijn omdat ze om half negen weer de lucht in zouden gaan. Mooi niet, de vlucht ging niet door. Volgende dag het zelfde verhaal en pas op dag drie kon Jud door naar Nederland. Jud is al geen held met vliegen en nu na dit voorval kan ieder zich voorstellen wat de gemoeds toestand op dit moment is. Langzaam kan zij inmiddels genieten van de welverdiende vakantie. Ik ben nu alleen op het eiland en ben druk aan het werk. Morgen voor een paar dagen naar Saba en volgende week woensdag naar Bonaire. echte rust heb ik dus nog niet gevonden. ]]> http://www.levenopstatia.nl/?feed=rss2&p=322 http://www.levenopstatia.nl/?p=320 http://www.levenopstatia.nl/?p=320#comments Thu, 18 Jun 2009 19:29:42 +0000 juud algemeen http://www.levenopstatia.nl/?p=320 Daar zijn we weer. De website wordt nieuw leven ingeblazen na meer dan een jaar geen bericht.Natuurlijk is er veel gebeurd. En ja waar moet je dan beginnen? Gewoon bij het begin waar we vorig jaar gebleven waren. Ik zal vast niet alle details nog weten maar we kunnen het proberen. Het huis waar wij zouden gaan wonen is inmiddels af. Alleen wij wonen er niet in. Nadat wij meer dan een half jaar in het app hebben gewoond waren wij het zat. Als het regende dan spoot er een straal via de deuren recht op ons bed. Ook was er boven de porch geen dak, dat betekende dat alle regen zo het app in liep. Ook de ruimte was natuurlijk niet zo denderend. Een slaap kamer en een woonkamer. in de slaapkamer hadden wij een kast in het midden gezet zodat beau ook een beetje een eigen slaapkamer had. Elke keer kregen wij te horen dat het nog een maand zou duren voordat het klaar zou zijn. na ruim een half jaar vonden wij het genoeg. In Oktober zijn wij verhuisd naar een stuk land met vijf kleine huisjes op het terrein. een huisje voor twee slaapkamers met badkamer, ook een huisje voor de keuken, nog een voor de wooning, nog een badkamer met kantoor en het laatste huisje is een app met grote schuur. Daar omheen ligt een groot stuk land. Inmiddels hebben wij ons eigen zwembad(je). Het andere huis is klaar gekomen in mei van dit jaar (ruim anderhalf jaar achter op schema). Juud geeft nog steeds les op de GVP school. het heeft ze ups en downs. Ook gaat ze drie keer per jaar naar Curaçao. Daar maakt ze de examens voor M&M. Ik ben inmiddels gestopt op school. Ik heb de eerste tijd alles in het nieuwe huis gestoken, geschilderd en opgeknapt. Daarna heb ik een tijdje niks gedaan. Pas in december 2008 ben ik gaan werken voor Rudy (eigenaar van Dive Statia), bij hem kon ik in de tuinen gaan werken. Ik begon om zeven uur s’ochtends tot ongeveer elf uur. Ik verdiende een leuk zakcentje, maar gelukiger werd ik er niet van. Elke dag in de bloed hete hitte bomen kappen en weg shouwen is niet wat je noemt gezellie. Tuinieren was en is al niet mijn hobby. Maar goed ik heb het toch een dikke maand vol gehouden. Op een mooie dag (zoals elke dag) was ik in een tuin aan het werk, deze keer was ik bezig bij de eilandsecretaris (willem Sanderse). Hij was aan het werk maar zijn vrouw was thuis en vroeg zoals een echte Hollandse of ik koffie wilde. Na twee koffie en leuke gesprekken ging ik verder met wat later bleek mijn laatste tuin klus. Een dag later stond willem sanderse voor ons hek te roepen samen met zijn vrouw. Ik was nog niet uit mijn bed omdat we een gezellig feestje hadden gehad die avond daarvoor. Jud ging in haar nacht kleding( onderbroek en t-shirt) kijken bij het hek wie daar zo aan het roepen was. Hij zij dat hij een baan voor mij had maar dat ik wel direct naar het RSC (Regionaal Service Centrum) moest gaan, daar was namelijk Henk Kamp en die had mij nodig. Ik werd dus uit mijn bed getrommeld door Jud en op pad gestuurd met een vreemd verhaal. Maar inderdaad zat Henk op dat kantoor te wachten op mij. Zijn verhaal was dat het RSC open moest. Het was al geopend door Ank Bijleveld maar de volgende dag ook weer gesloten omdat ze geen personeel hadden. Ik was dus de redende engel. Er werd gevraagd of ik intresse had om op het RSC te gaan werken en het kantoor te openen. Natuurlijk had ik dat! Twee weken na dat bezoek zou ene Wil van Delft komen, hij is de grote baas van het RSC. Op donderdag hadden wij om vijf uur een gesprek van een uur, de volgende dag zou ik weer een gesprek hebben om acht uur. Twee uur later kreeg ik de sleutels en de code van het kantoor. Ook was er nog een andere dame Maya pandt genaamd. Zei is sinds van geboorte een Statiaanse maar heeft vijftien jaar in de USA gewoond. Maya en ik bleven achter om tien uur in de ochtend in een redelijk leeg kantoor met alleen telefoon toestellen en computers op een acht tal bureau’s. Verder was er niks. Maya werd office manager en ik de directeur. daar zaten wij dan, en wat moesten wij doen? Allereerst zijn we het boek van officeworld door gaan spitten om alle kantoor artikelen te bestellen. Alles moest van het eiland zelf komen maar dat is een beetje moeilijk op Statia omdat wij helemaal geen grote winkels hebben. Dus wij hadden het idee om via een lokale winkel die zaken deed met office world alles te bestellen. ook dat was best moeilijk omdat de officeworld op St Maarten niet alle spullen heeft die in het grote boek staan. Dus uit eindelijk maar alles op papier gezet en zelf naar St maarten gereisd om alles daar in te kopen en de rekening via de winkel op Statia naar ons kantoor te laten komen. Prima oplossing met als gevolg dat we binnen twee weken alles in huis hadden en het kantoor volop draaide. Wat doen wij dan eigenlijk op het RSC? het kantoor is twee ledig: 1> Het is een service kantoor voor de bevolking, zij kunnen komen met alle vragen over de Nederlandse overheid. Daarbij proberen wij de antwoorden te geven. ook helpen wij mensen met bijvoorbeeld het invullen van papieren. 2> wij zijn een kantoor waar alle kwartiermakers kunnen zitten en kantoor kunnen houden. Kwartiermakers zijn het verleng stuk van alle departementen in Nederland. Zij zorgen ervoor dat zowel de BES eilanden als Nederland er klaar voor zijn als Statia, Saba en Bonaire over gaat in nederland. Dat betekend dat elk departement in Nederland iemand hier heeft zitten om het te begeleiden. maya is meer voor de balie waar de bevolking komt en ik ben er meer om de kwartiermakers te helpen. Na een maand vonden de mensen in Bonaire het zo goed gaan dat ze vroegen of ik niet ook Saba erbij wilde gaan doen tot dat ze daar ook vaste mensen konden aannemen. Ik ging dus wekelijk heen en weer. Twee dagen op Statia en de rest op saba. Daar heb ik iemand aangenomen die net als Maya altijd op het kantoor aanwezig is en de mensen aan de balie helpt. Het is een geweldige baan, het kost veel tijd en energie maar ik vind het helemaal geweldig. Ik werk nou samen met de kwartiermakers en kom met heel veel delegaties in contact. Ook werk ik nauw samen met henk Kamp. Hij is de commisaris van de BES eilanden. Dat betekend dat hij elke maand ongeveer een week op de bovenwindse eilanden is. Daar ben ik om hem te ondersteuen en te helpen met afspraken en andere dingen te regelen. Het is wel een baan die veel eist. Ik werk van zeven tot vijf in de middag en moet vaak eten of over werken. Dat betekend dat ik er niet meer ben om Beau van school te halen, en die gaat daarom naar de Buzzie Bees. Dat is een dag opvang en naschoolse opvang. Hij vindt het helemaal geweldig om daar te zijn. Veel kinderen om mee te spelen en als Jud komt om hem op te halen wil hij niet mee omdat hij eerst nog moet eten (reist met kip). Beau wordt al een echte Statiaan. Praat al helemaal het carib-engels en gaat heel goed op school. Hij vermakt zich helemaal, zeker nu wij dat zwembad in de tuin hebben. Meer heeft hij niet nodig, alleen dan zijn nintendo DS, die vindt hij ook erg leuk. Morgen ga ik weer verder met schrijven, ook zal ik dan wat foto’s platsen van ons nieuwe huis.

We zaten gisteren met een oud collega uit Nederland op de porche. Voetjes op de grond, ineens begon het een beetje te trillen. Ik dacht eerst dat zij zo nerveus was, of er een vrachtwagen voorbij reed. Maar het bleef maar doorgaan, schilderijtjes bewogen, ramen trilden. Het duurde ongeveer een minuut. Heel raar wat het doet met je lijf, je wordt een beetje dizzy (alsof je uit evenwicht bent). Rare gewaarwording, maar wel leuk spannend.

Platvoetje en zijn vrienden zouden we daar aantreffen. Het was een lange wandeling met zijn tweeen. Vooral met Beau, die onder elke steen wil kijken. Maar toen we op de kraterrand stonden,werd hij helemaalstil. Hij heeft lang gekeken,maar kon helaas geen dino ontdekken.Wat een kanjer is die jongen toch,wandelt 3 uur,zonder te piepen.

Over twee weken moet ik een trui aan en sokken… brrrr

We hebben het op Statia nu zelfs koud, elke nacht een extra dekbed inplaats van het lakentje.  ‘ s Nachts koelt het af naar 24 graden, jaaahaaa we hebben echt dat extra dekbedje nodig en ‘ s morgens trekken we een shirt met lange mouwen aan. Ik begin al behoorlijk nerveus te worden. Vliegen is niet echt mijn hobby, laat staan 12 uur. De hele reis zonder Sander, want die moet nog werken tot de 22e. En ik ben al de tiende in Nederland. Tien december. Ik neem Beautje mee. Hij gaat twee weken bij opa en oma en oma logeren. Ik moet een reis voorbereiden voor havo 4. Ik ben benieuwd hoe Beau het gaat ervaren. Ik weet van een collega dat haar dochter absoluut niet naar de wc wilde, want de bril was te koud.

Dinsdag was het zover, Halloween.Vantevoren veel spannende verhalen gehoord. ‘Teacher, we are gonna egg you’

Egg you? Ja, een rare gewoonte hier van de pubers. Als je ’s avonds aan de wandel moet, dan bekogelen je ze met eieren. Niet zomaar eieren, maar eieren die weken in de zon hebben gelegen. (ik dacht altijd dat eieren bij het paasfeest hoorde)

We wilde dus niet langs de deuren met Beau, we hadden geen zin om ge egged te worden. Wij dachten als we Beau niets vertellen dan taalt hij er niet naar. Dat viel tegen, op school had hij er veel over gehoord. Thuis kwam hij met het verhaal dat het vanavond spookfeest was. Trick or treat dit en trick or treat dat en vooral veel snoep. oh oh, dus wij moesten een plan bedenken.

Na het eten ging alle verlichting uit en bij kaarslicht vertelde we een eng verhaal. Daarna moest Beau met een kaarsje de tuin in en daar stond een echt spook die Beau snoepjes gaf. Toen hij terug liep naar huis trof hij zijn moeder aan met een hoofd vol bloed. Beau nam een likje van het bloed en riep uit: he, mama is dood met ketchup.

Hou dan nog maar eens je lachen in. Het was een groot succes. Beau vond het reuze spannend. Daarna hebben we nog een groepje leerlingen ontvangen. gelukkig zijn we niet ge egged.

 Ja, heerlijk voor twee dagen op een ander eiland. Niet om te relaxen hoor, maar voor werk. Naar Curacao. Donderdag vertrok ik, helaas waren er vanaf het begin al wat problemen,met vertagingen enzovoort. Maar daar ben ik op ingesteld, dus ik boek tickets als ik moet overstappen met een tussentijd van minimaal twee uur. Dan komt het meestal wel goed. De reis die ik had zou om half 9 vertrekken en vertrok om 9.00. Geen stress ik had ruim geboekt. Daarna met de DAE (nooit doen, het staat voor vertraging). Ik moest twee uur wachten voordat we verder gingen, vertraging. In plaats van kwart over 12 aan te komen kwam ik om half 3 aan. Daarna een taxi gepakt en naar het bedrijf gereden. Gelijk aan de slag tot 17.00 (hele leuke mensen). Daarna naar het hotel, het was in een resort, streng bewaakt. s Avonds lekker gegeten met een boek aan mijn zijde. (anders voelde ik me zo opgelaten in mijn eentje) Grote hotel kamer met twee tweepersoonsbedden. De volgende morgen om half 8 aan de slag, eerst lopend naar het bedrijf. Natuurlijk heb ik zo een goede geografische instelling dat ik na 1 1/2 uur eindelijk de juiste weg had gevonden. Lekker zweten in mijn mooie kleren en mijn nette opgemaakte gezichtje was helemaal uitgelopen van het zweet. In het bedrijf stond de airco zo hoog, dat ik afentoe naar het toilet moest om mijn handen te warmen onder de blower. Om 14.00 was ik klaar. Er was een hele spontane leuke vrouw, Thea genaamd. En die haalde me om 16.00 op en heeft mij Curacao laten zien. Daarna nog met haar uiteten geweest. Het was echt reuze gezellig. Ik heb er echt van genoten.
Zaterdag vroeg op. Jaaa, de taxi was 30 minuten te vroeg. Op het vliegveld aangekomen , verliep alles vrij vlot, het inchecken enzovoort. 9.00 zou ik de lucht in gaan ……………… dat werd twaalf uur. In de lucht kregen we ineens te horen dat  we via Aruba gingen. (oh) Daar stonden we een uur, daarna weer de lucht in en wat bleek het was slecht weer in Sint Maarten. Nou dat heb ik gemerkt…. turbulentie. Ik dacht soms echt dat ik dood ging. Naast me zat een meisje die het spuugzakje hard nodig had. (de bweeeeh en gorgelende geluiden stelde me niet gerust laat staan de zure lucht). We moesten onze gordel omhouden, en die drukte afentoe behoorlijk in mijn buik, als we weer in een luchtzak zaten. Het leek wel een bus over een hele slechte weg. Eindelijk zag ik Sint Maarten ik blij.. bijna landen. Stijgt het vliegtuig weer op. We mochten niet landen door de showerrains (stortbuien) na 4 rondjes Sint Maarten, gingen we eindelijk. Ik was zo blij dat ik met mijn benen weer op de grond stond. Ik kon de vloer wel kussen (ik vind vliegen al helemaal niet leuk). Ik was zo laat dat ik moest rennen en vliegen om de vlucht naar Statia te halen. Gelukkig maar, want daardoor kon ik niet nadenken over slecht weer en een klein vliegtuigje. Het ging allemaal goed, geen turbulentie en geen hoosbuien. Heerlijk thuis.
Nog 6 weekjes en dan vlieg ik weer, dan met Beautje kadootje naar Nederland.